Glasvezelkabels in FTTH-netwerken worden voornamelijk ingedeeld in drie categorieën op basis van hun installatielocatie en functie:
Feederkabels: Verbinden het centrale kantoor van de operator (OLT) met het optische distributiepunt (zoals een optische distributiekast) in de gemeenschap of straat, en voeren backbone-transmissietaken uit. Ze gebruiken doorgaans buitenkabel met een hoog aantal vezels en een hoge treksterkte om transmissie over lange afstanden en met hoge betrouwbaarheid te garanderen.
Distributiekabels: Lopen van het optische distributiepunt naar de glasvezelverdelingskast (zoals een glasvezelverdelingskast) in het gebouw of de unit, en zijn verantwoordelijk voor het verdelen van de glasvezels van de backbone-kabel naar meerdere gebruikers. Dit type kabel moet frequente vertakkingen en splitsingen ondersteunen, en maakt vaak gebruik van geskeletteerde lintvezelkabels of losse-buiskabels om de efficiëntie van de constructie en het ruimtegebruik te verbeteren.
Dropkabels: Worden rechtstreeks van de distributiekast naar de woning van de gebruiker gelegd en verbinden de optische netwerkaansluiting (ONT, algemeen bekend als een "glasvezelmodem"). Dit is de "laatste kilometer" van FTTH, en maakt doorgaans gebruik van vlinderdropkabels of flexibele binnenkabel. Deze kabels zijn flexibel, buigzaam, trekbestendig en vlamvertragend, wat flexibele bekabeling in krappe ruimtes zoals hoeken, leidingen en kabelgoten vergemakkelijkt. Ze maken ook vaak gebruik van buigongevoelige G.657-vezels, wat zorgt voor een laag verlies, zelfs bij bochten met een kleine straal (bijv. ≤15 mm).